เมื่อวันที่คุณ ต ก อั บ จะมีสักกี่คนกันที่ยัง อ ย า ก รู้จักกับคุณ

คุณ.. รู้จักคนเยอะไหม? คุณรู้จักคนเยอะมาก แต่คนที่ช่วยเหลือคุณมีสักกี่คน อย่ าบอกว่าคุณรู้จักคนมากมาย ย า ม ที่คุณ ต ก อั บ ดูสิว่าจะมีสักกี่คนที่ยังอย ากรู้จักคุณ คนที่กินๆ ดื่มๆ ท่อง ราตรีกับคุณทุกวัน ย ามคุณมีปัญหา ไม่แน่เสมอไปว่า.. เขาเหล่านั้น.. จะยื่นมือเข้ามาช่วย เพื่อน.. จงนับที่คุณภาพ อย่ านับเอาที่ปริมาณ ลากมันฝรั่งไปมาเต็มลำรถ มิสู้ไข่มุกราตรีเพียงเม็ดเดียว ฉันมีแอบเปิ้ลอยู่หนึ่งลูก แบ่งให้เธอครึ่งหนึ่ง นี่คือ.. น้ำใจจากมิตรสหาย ฉันกินหนึ่งคำ ที่เหลือให้เธอ นี่คือ.. ความรักของหนุ่มสาว ฉันไม่ได้กินสักคำ ให้เธอทั้งลูก นั่นคือ.. พ่อและแม่ของเธอ ฉันเก็บซ่อนไว้ แล้วบอกกับใครๆ ว่าหิวจังเลย มีอะไรให้กินไหม? นี่คือ...

ใ ค ร อ ย า ก เจริญ ใ ห้ ทำ เลย มอบเงินให้ แ...

มอบให้แม่ทุกเดือน แม้ไม่มีก็ต้องให้ เพราะผลที่ได้รับคุ้มค่ามาก อย ากเจริญให้ทำเลย อาจารย์ของผมท่านได้ให้เงินเดือนพ่อและแม่เดือนละ 1,000 บาท เป็นประจำทุกเดือน ผมสงสัย? ทำไมต้องให้เงินพ่อแม่ เดือนละ 1,000 บาท? ในเมื่อแม่ก็อยู่บ้านหลังเดียวกับอาจารย์อยู่แล้ว ค่าใช้จ่ายสำหรับท่าน อาจารย์ก็จัดการทั้งหมดอยู่แล้ว วันหนึ่งสบโอกาศ ผมจึงตัดสินใจถามอาจารย์ว่า “อาจารย์กำลังทำอะไรครับ?” อาจารย์ตอบว่า “ผมกำลัง ตั ด รายจ่ายอยู่…ผมต้องจ่ายค่าแม่ครัว คนขับรถ คนสวน ค่าใช้จ่ายในบ้าน และให้แม่อีกเดือนละ 1,000 บาท… ตอนนี้รายได้กับรายจ่ายมันไม่ค่อยสัมพันธ์กัน...

เมื่อ ชายหนุ่มที่เรียนจบ ป ริ ญ ญ า มา แ ต่ ง ง า น...

เรื่องราวของความรัก เป็นเรื่องราวของคนสองคนที่ใช้ชีวิตร่วมกัน มีสุขบ้าง ทุ ก ข์ บ้างปะปนกันไป นอกจากความรักที่มีให้กันแล้ว ความเข้าใจและความใส่ใจก็ต้องมีตามกันมาด้วย และที่สำคัญต้องมีความเห็นอกเห็นใจกัน ดังบทความต่อไปนี้ ที่จะมีแง่คิดในหลายๆด้าน นี่เป็นแค่เรื่องเล่าหลังปิดไฟเตรียมเข้านอน ภรรย าสาวคุยกับสามี “อาเฉียง โรงงานในหมู่บ้านกำลังรับสมัครคนงาน พรุ่งนี้คุณไปลองดูมั้ย” อาเฉียงเป็นนักศึกษามหาวิทย าลัยเพียงคนเดียวในหมู่บ้าน หลังเรียนจบก็หางานที่เหมาะกับตัวเองไม่ได้สักที เขาอยู่บ้านเฉยๆ มา 2 ปีแล้ว รายจ่ายทั้งหมดก็ตกเป็นหน้าที่ของภรรย าที่ต้องไปตั้งแผงลอยขายของ “ผมเรียนจบตั้งมหาวิทย าลัย จะให้ไปเป็นคนงานในโรงงาน ผู้หญิงอย่ างคุณไม่เข้าใจ ระดับผมต้องทำบริษัทใหญ่”...

ข้อคิดนี้ เ ตื อ น ส ติ อย่าได้มอง พ่อ กับ แม่ นั้นเ ป็ น...

คนเฝ้าบ้าน ต้นไม้ยิ่งแ ก่ยิ่งมีรากเยอะ ดั่งพ่อแม่เมื่อแ ก่ช ร า.. ก็ยิ่งพูดมาก คำโบราณจีนกล่าวว่า..ในบ้านมีหนึ่งผู้ ช ร า..เสมือนมีสิ่งล้ำค่า อย่าเห็นพ่อแม่เป็นเหมือนคนเฝ้าบ้าน ก่อนนั้น..ที่พูดไม่เป็น คนเฝ้าบ้านคนนี้..เป็นคนสอนให้พูด ก่อนนั้น..ที่เดินไม่เป็น คนเฝ้าบ้านคนนี้..ที่เป็นคนคอยจูงมือให้หัดเดิน ก่อนนั้น..ที่เคี้ยวข้าวไม่เป็น คนเฝ้าบ้านคนนี้..ที่คอยเคี้ยวข้าวบดข้าวให้กิน ก่อนนั้น..ที่ล้าง ก้ น ตัวเองไม่เป็น คนเฝ้าบ้านคนนี้ที่ล้างให้ไม่ รั ง เ กี ย จ ก่อนนั้น..ที่กินข้าวเหลือ คนเฝ้าบ้านคนนี้..ที่เอามากินอย่างไม่บ่นสักคำ ก่อนหน้านั้น ที่… คนเฝ้าบ้านคนนี้ ที่… ยามใส่บาตรพระ ใส่ด้วยจิตนอบน้อม ยามใส่บาตร...

ข้อคิดสอนใจ กิ น แ ต ง โ ม ค รึ่ ง ซี ก เรื่องจริงที่ชีวิตคู่...

บ่ายวันหนึ่ง… ผมเลิกงานกลับบ้าน ร้อนจนเหงื่อโช ก เปิดตู้เย็น พบแตงโมแช่เย็นอยู่ครึ่งซีก ดีใจจนคว้าออกมา แทะกินจนเรียบ ครู่ต่อมา… ภรรย าผมก็กลับมาถึงด้วย เข้าประตูก็บ่น “กระหายน้ำ ร้อนมาก!” เธอเปิดตู้เย็น และชะงัก ผมบอกเธอว่า แตงโมซีกนั้นผมกินไปแล้ว สีหน้าเธอมีแววไม่พอใจ รีบเอาถ้วยไปรินน้ำ หยิบกระติกขึ้นมา ก็พบว่าในกระติกแห้งสนิท! เธอพูดขึ้นมาทันที “เธอกลับบ้านมาก่อน ทำไม ไม่ต้มน้ำไว้บ้าง มัวทำอะไรอยู่?” ผมโกรธบ้าง “แล้วทำไมอะไรๆ ก็ต้องให้ฉันทำ?” เราสองคนทำส ง ค ร า ม...

พ่อ กับ แม่ เรานี่เก่ง เ น า ะ ไม่ มี ปริญญาสักใบ แต่ทำ ให้ลูกเรียน จ...

“พ่อ-แม่ ” นี่..เก่งเนาะ ไม่มี “ปริญญาสักใบ” แต่ทำให้ลูกรับปริญญาได้ “ พ่อ, แม่ ” นี่..ก็แปลกเนอะ เลี้ยงเรา ให้โต..กว่าท่านได้ด้วย “พ่อ-แม่ ” นี่..ก็ ป ร ะ ห ล า ด ดี ไม่เคย..มีข้าวของดีๆ ใช้ แต่ทำให้ลูกเข้ากับสังคมได้โดย “ไม่อ ายใคร” “พ่อ-แม่ ” นี่..ก็...