คนเรานั้นจะมี เวลา อยู่ด้วยกันซักกี่วัน อ่านไป คิดไป น้ำ ต า ก็ไหลออกมา

0
3054

คนเราจะมีเวลาอยู่ด้วยกันซักกี่วัน อ่านไปคิดไปน้ำ ต า ก็ไหล

จะไปค้างสักคืนหนึ่ง แม่ไม่ ค่ อย ส บ าย คุณจะ ขั บ รถไปส่งฉันหน่อยได้ไหม

ฝนตกหนักแบบนี้ ไปรถโดยสารไม่สะดวกเลย”.. สามี.. ซึ่งหน้าตา บู ด บึ้งมาตั้งแต่เช้า

ไม่ตอบภรรยา.. แต่กลับ ก ร ะ ช า ก เสียงถามกลับไปว่า..

“เมื่อวาน เธอซื้อเสื้อใหม่มาใช่ไหม..เธอรับปากฉันแล้วนะว่าจะไม่ใช่เงินฟุ่มเฟือยเรายังต้อง ผ่ อ น บ้าน ผ่ อ น รถ ส่งลูกเรียน ค่าใช้จ่ายเยอะแยะ.. ทำไม..ไม่ช่วยกันประหยัด!!”

ภรรยา ..พูดออกมาเสียงเบาๆ อย่างคนรู้สึกผิดว่า

“ ที่แท้ .. คุณโ ก ร ธ เรื่องนี้นี่เอง ”..ภรรยา.. ก้มหน้าจัดเสื้อผ้าเงียบๆ แล้วบอกสามีว่า..

“ วันนี้ มีรถโดยสารเข้าเมืองแค่เที่ยวเดียว ฉันคงต้องรีบไปแล้วหละ ..คุณไม่ต้องไปส่งก็ได้ ..”

แล้วเธอก็ออกบ้านไป โดยสามีไม่สนใจเลย เพราะยัง โ ก ร ธ อยู่มาก.. ประมาณครึ่ง ชั่ วโมงผ่านไป..

สามีได้ยินเสียงเอะอะ บนถนน.. จึงออกไปดู แล้วจึงได้ยินผู้คนตะโกนกันว่า ฝนที่ตกหนัก เซ าะ ต ลิ่ ง

จนสะพานเข้าเมืองได้ ข า ด ลง มีรถเมล์คันหนึ่ง ตก ลง ไปในน้ำด้วย..สามี..ได้ยินดังนั้น ตก ใจ มาก

กระ โดด ออกจากบ้านไปทันที เมื่อไปถึงแม่น้ำ.. รถเมล์ที่ถูกเก็บกู้จากน้ำ เหลือเพียงซากเหล็ก

สัมภาระกระเป๋าต่างๆ ของผู้โดยสารกระจัด กระ จาย มีการหาม ร่ า ง ของ ผู้ เ สี ย ชี วิ ต คนแล้วคนเล่า

ขึ้นมาจากแม่น้ำ..ชายหนุ่ม เฝ้ามองหาภรรยา .. ก็ไม่พบ ก็เ สีย ใจ เ จี ย น สิ้ น สติ..

เฝ้าถามหน่วย กู้ ภั ย ที่ทำงานอยู่ ว่า “เห็นภรรยาผมบ้างไหม ๆๆๆ

เธอใส่เสื้อ สี แ ดง กางเกงสีดำ” ทุกคนส่ายหน้า… บอกว่าไม่เห็น.

เวลาผ่านไปจนเกือบเย็น. กู้ ภั ย หยุดการทำงาน เพราะไม่มี ผู้ เ สี ย ชี วิ ต

ที่หาพบแล้ว จึงบอกชายหนุ่มว่า.. “หั ก ห้ามใจเถอะนะ ภรรยาคุณ คงโดนน้ำ พั ดไปไกลแล้ว ”.

ชายหนุ่มเดินกลับบ้าน เหมือนคนไม่มี วิ ญ ญ า ณ ร้ อ ง ไห้ไป คร่ำ ค รวญ ไปตลอดทาง ในใจของเขา เฝ้าแต่ ค ร่ำ ค ร ว ญ ว่า

“ ทำไมๆๆๆ เราไม่ขับรถไปส่งเธอนะ …เราไป ด่ า เธอทำไมว่าใช้เงินฟุ่มเฟือย เสื้อตัวเดียว มันจะราคาเท่าไหร่กัน ”

แต่เมื่อกลับถึงบ้าน คาดไม่ถึงว่า..ภรรยากลับนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร มีอาหารอยู่บนโต๊ะ..

ในมือเธอ มีเสื้อกันหนาวเก่าตัวหนึ่ง ซึ่งเธอกำลัง เ ย็ บ ซ่ อ ม ชายเสื้อที่ รุ่ ย อยู่..

“คุณไปไหนมาคะ .. “.. ภรรยายังพูดไม่ทันจบ สามีก็ตรงเข้าไปกอดเธอจนแน่น..

“คุณเป็นอะไร ร้ อ ง ไ ห้ ทำไม .. วันนี้ ฉันมัวเอาเสื้อไปคืนที่ร้าน เสียเวลาอ้อนวอนให้เขารับคืนไปมาก

เลยไปขึ้นรถเมล์ไม่ทัน.. อากาศจะหนาวแล้ว ฉันเลยรื้อเสื้อเก่ามาซ่อม

ก็พอใส่ได้อีกหลายปีนะคะ ฉันนี่ แ ย่ จริงๆ ของเก่าก็ยังมี ไปซื้อของใหม่มาทำไม”.

****เรื่องบางเรื่อง.. เรา โ ก รธ จนลืมไปว่า

มันไม่สำคัญเทียบเท่ากับ “ความสุข” ของเราเลยนะ เรื่องบางเรื่อง.. ไม่สำคัญเท่ากับ

“ความสุข” ของคนที่เรารัก.. เรามีเวลาในโลกนี้… จำกัด.. เวลาที่ใช้ร่วมกัน ….ยิ่งจำกัด..

อะไรที่ไม่สำคัญมากพอ ก็อย่านำมาเป็นอารมณ์มากมายนักเลย คลั่ง..กับเรื่องเล็กน้อยไปไย

Cr.youlike

ทิ้งคำตอบไว้

Please enter your comment!
Please enter your name here